Ferðin í heiminn

Ég var alveg búin að stíla mig inn á að fara fram yfir settan fæðingadag (2. apríl) með frumburðinn. Ljósmóðirin sagði mér líka að gera ráð fyrir því að ég færi fram yfir og fleiri vildu meina að það væri venjan. Þegar ég svo fór að finna fyrir fyrstu verkjunum 28. mars var ég því lengi að kveikja á perunni enda orðin vön allskonar grindarverkjum.

Við Reynir fórum að skoða íbúð um kvöldið þó ástandið á mér hefði ekki verið mjög beisið og ég í mestu erfiðleikum með að silast um íbúðina. Þegar ég fór síðan að fatta að verkirnir voru að koma með nokkura mínútna millibili um nóttina læddist að mér sá grunur að kannski væri þetta bara að byrja. Ég byrjaði nákvæmar tímatökur en verkirnir voru þó með nokkuð óreglulegu millibili og ég náði að sofa í e-a tvo tíma. Ég sagði ekki neitt við Reyni fyrr en um 4 um nóttina. Hann rankaði að sjálfsögðu við sér og fylgdist með tímatökum.

Um átta leytið hringdi ég svo upp á Sjúkrahús og lét þær vita af gangi mála. Þær sögðu mér að vera ekkert að stressa mig og bíða þar til jafnara millibil væri á milli verkja. Verkirnir héldu sínu striki og komu áfram á 2-11 mínútna fresti allan daginn og fram á kvöld.

Um miðjan dag fékk ég far með Önnu Björk upp á Skaga en Reynir fór í vinnuna. Skagaferðin var reyndar fyrirfram skipulögð og náði ég að fara á kaffihús með Önnu og mömmu þrátt fyrir verkina.

Um miðnætti fórum við mamma svo upp á Sjúkrahús og ég lét tékka á mér. Ljósmóðirin sem skoðaði mig sagði að það kæmi henni á óvart ef barnið yrði ekki fætt næsta morgun en senti mig samt heim með tvær parkodin forte svo ég næði aðeins að hvílast fyrir átökin. Ég hringdi í Reyni og hann brunaði í snarhasti upp á Skaga. Við fórum svo saman upp á Sjúkrahús um fimm um morgunin.Útvíkkunin var þá komin í 5 en verkirnir ekki orðnir nógu kröftugir svo belgurinn var sprengdur og fjörið sett í gang.

Þrátt fyrir djöfullegan sársauka gekk þetta bara eins og best verður á kosið, þó restin af fæðingunni hafi dregist nokkuð á langinn enda var orkan algjörlega búin og þurfti maður að beita öllum sínum sálræna styrk til þess að klára þetta. Langþráða augnablikið rann svo upp klukkan 9:40 um morguninn. Það var gott og skrítið að fá barnið í fangið sem var búinn að vera að stækka inn í mér í 9 mánuði. Það heyrðist ekki múkk í drengnum heldur starði hann bara jafn mikið á mig og ég á hann.

Og þannig hófst nú lífið hjá þessum fallega manni:-)